Dit bovenstaande te beweren anno 2008 zou buiten de waarheid zijn. Het citaat stamt dan ook uit 1931, uit het voorwoord van het kookboek Hongaarsche schotels, voor de Nederlandsche keuken bruikbaar gemaakt door Mw. E. Gyáros-Török. Deze Hongaarse vrouw woonde in Nederland en wilde Nederlanders, die toen contact hadden met Hongaren - onder meer door de vele Hongaarse kinderen die na de Eerste Wereldoorlog tot de jaren dertig met ‘kindertreinen’ naar Nederland kwamen - laten zien hoe ze lekker Hongaars konden koken.

Haar woorden waren toen zeker niet misplaatst. Naast de Franse en Italiaanse gold de Hongaarse keuken (lees Habsburgs-Weense-Groot Hongaarse keuken) als een van de beste keukens van Europa. Op menukaarten van Nederlandse restaurants in de jaren twintig en dertig kwam je regelmatig Hongaarse gerechten tegen. De Hongaarse keuken is eigenlijk de benaming voor een eetcultuur die op een veel groter grondgebied van toepassing is. In de loop van de geschiedenis van Midden-Europa lijken veel gerechten en dranken misschien wel typisch Hongaars te zijn geworden, meestal zijn ze toch door vermenging van etnische groepen in dat gebied ontstaan. En als ze niet door anderen als Hongaars bestempeld werden dan deden de Hongaren dat zelf wel. Fransen zijn vanzelfsprekend trots op hun eetcultuur. Maar Hongaren zijn, hoewel terecht trots, ook vaak ongegrond nationalistisch als het om eten en drinken gaat.
(...)

Het volledige artikel is te lezen in Donau 2008/01.